En onze afsluitende woorden waren.....

Terugblik op de Red Sea Challenge

Om half vijf in de ochtend, na 18 uur rijden, komen we aanrijden bij Van Groningen in Nieuw Vennep. Brak on Board is op dat moment onze teamnaam. Die nacht brengen we nog 1 keer door in de Bob-mobiel. Met onze vieze challenge-kleding aan vallen we om 07:30 uur in slaap op het terrein bij onze hoofdsponsor. Om 11:30 uur worden we gewekt door mobiele telefoons. Het normale leven is weer begonnen. Eerst maar even onze werkgevers bellen dat het plan om gewoon naar het werk te gaan helaas gestaakt moet worden. Een extra vakantiedag is nodig om ons weer in het gareel te krijgen. Vanavond rijden we nog 1 keer over de finish voor onze sponsors, vrienden en familie. Met begeleiding van Vianen Recycling arriveert Bob op een dieplader om vervolgens bij te komen van een hele zware rit.

We kunnen wederom terug kijken op een fantastische reis en zijn weer veel ervaringen rijker.

Waar krijg je tegenwoordig koffie en aardappels als je gaat tanken? Waar lopen er paarden los op een camping? In welk land mag je mannen geen hand geven en staan ze vreemd te kijken als de auto op naam van een vrouw staat? Welk land heeft 27 loketten voordat je eindelijk de grens over mag? Hoe vaak rij je door het Midden-Oosten met een Nederlandse auto? In welk restaurant mag het bier niet op tafel staan, maar wel op de grond? Waar kom je nu posters van Bin Laden tegen in een plaatselijke supermarkt? En last but not least, welke sponsor rijdt er naar Italie om een kapotte auto op te halen?

Nou we kunnen jullie vertellen dat al deze vragen beantwoord zijn tijdens onze trip naar het Midden-Oosten.

Ook deze reis hadden we weer een fantastische club mensen om ons heen. We reden met zeven auto’s en stonden bekend als “De Hekkensluiters”. Door vertragingen, pech en vooral gezellige avonden gebeurde het vaak dat we ’s ochtends als laatste vertrokken. Vandaar dat deze teamnaam ons op het lijf geschreven was.

Bob heeft zonder grote problemen de Red Sea finish gehaald in Jordanie, maar aangezien we ook nog 7000 km terug moesten, was onze tweede finish natuurlijk Nederland. Op de heenreis hadden we al veel last van vermogen verlies, maar Bob bleef met een grote rookwolken achter zich stug doorrijden. Eenmaal op de terugreis hoorde we op 2000 meter hoogte in de bergen van Griekenland ineens een hard geratel. Het leek wel een tractor-immitatie van Bob. De kenners dachten meteen aan een kapotte klep. Hoe dan ook, zolang hij nog enigzins kon blijven rijden, moesten we door. Anders zouden we de boot naar Venetie niet halen. Met 60 km/uur en oorverdovend lawaai legden we de laatste 100 km naar de boot af.

We moesten nog 1000 km naar Nederland. Onderweg ging het steeds slechter met Bob. Het vermogen liep terug naar 40 km/uur en het was niet langer verantwoord om op de snelweg te blijven rijden. De vluchtstrook was de enige optie. We werden met onze neus op de feiten gedrukt, dit kon zo niet langer. Er kwam brandstof in de carterpan en tot overmaat van ramp was het een nationale feestdag in Italie, dus alles was dicht. Daar stonden we dan met de Brennerpas in zicht. Wat ga je doen, 1000 km voor de grens van Nederland? Slepen was geen optie, Bob was verruit de zwaarste auto. Instappen bij de andere teamleden? Zou kunnen.. Tijd voor een belletje naar Nederland!

We gingen in overleg en besloten om hoofdsponsor William van Groningen te bellen. Het telefoongesprek werd beeindigd met de volgende legendarische woorden: “Alles wat groen is en kapot laten we niet in het buitenland achter, dus BoB ook niet”. Er werden direct hulptroepen naar Italie gestuurd. En de volgende dag stond er een grote blauwe Vianen Recycling truck met dieplader voor onze neus. Ed en Andre kwamen Bob ophalen en hadden een groene reserve auto meegenomen. Zo konden we toch de challenge uit rijden.

We reden in kolonne met de Golf en de Panda richting Nederland. Het was een vreemde gewaarwording om achter onze kapotte bus op de dieplader aan te rijden. Het had iets weg van een rouwstoet. Op de radio draaide ze het nummer ‘bridge over troubled water’. We konden het niet meer droog houden. Verdriet dat onze bus kapot was gegaan, maar ook blij dat we toch zelf naar Nederland konden rijden.

Afgelopen maand is onze trouwe monteur Jan van Duivendijk eens een kijkje gaan nemen onder de motorkap. Want wat was nou de oorzaak die Bob fataal werd? De verstuivers gingen eruit, de compressie werd gemeten en vervolgens ging de cilinderkop eraf. Conclusie: Drie gare verstuivers, nummer vier lekte, een kapotte klep en een kapotte tuimelaar en als slagroom op de taart had ook de nokkenas een opdonder gekregen. Het revalidatieproces voor Bob zal nog een paar weken in beslag gaan nemen.

Inmiddels hebben we besloten om voor de laatste keer aan een challenge deel te nemen met BoB. Hij heeft tot en met februari 2010 APK, is 20 jaar oud en na 3 challenges mag hij van zijn oude dag gaan genieten in Afrika. Wij zullen hem gaan doneren aan een goed doel in Gambia.

Wordt vervolgd!

Cheers,

Team BOB